Had ik dat maar eerder beseft

“Wat NOU weer!?!”, hoorde ze hem grauwen. Hij deed dat al toen ze nog een klein meisje was en ze wat te drinken vroeg. Haar pruillipje had ze allang verruild voor een stoere ik-red-me-wel blik. Maar nu was het anders.

Voorzichtig probeerde ze haar ogen te openen. Alles deed zeer. Het licht was fel. Ze had dorst.

Sanne, Sanne, wat heb je nou toch gedaan?” Oh… hij grauwde helemaal niet. Nu niet. Hij klonk bezorgd, verdrietig, liefdevol.

Sanne was verward. Wat was er dan gebeurd, dat hij nu ineens zo anders klonk. En langzaam kwamen de beelden van het ongeluk naar boven. Haar spiksplinternieuwe brommer die ze net van papa gekregen had… “Papa, papa mijn brommer…” wilde ze zeggen. Maar er kwam geen geluid.

Papa zat verschrikt naast haar bed. Wilde zijn meisje beetpakken en wiegen, maar durfde haar nauwelijks aan te raken. Al die toeters en bellen die met haar verbonden waren. Er raasde van alles door zijn hoofd. Haar 16e verjaardag vorige maand. Hij had voor haar een prachtige brommer gekocht, maar hij kon er niet bij zijn omdat zijn werk nou eenmaal voor ging.

Hij dacht aan de tijd en de aandacht en de liefde die hij haar niet gegeven had. Nooit. Want hij had het druk met werken en veel geld verdienen.

Hij brak.

Dit kon toch niet de bedoeling zijn? Misschien ging zijn meisje wel dood, zonder dat hij haar ooit echt gezien had. Ze was al zo groot. Wat ging de tijd toch snel. En wat wist hij weinig van haar.

Ter plekke besloot hij dat het vanaf nu anders zou gaan. “Ik blijf naast je bed zitten totdat je weer beter bent” mompelde hij. Zelfs in zijn zakelijke leven was hij nog nooit zó vastberaden geweest. En zo geschiedde. Werk bestond niet, zijn bedrijven bestonden niet, alleen zijn meisje. De eerste twee weken in het ziekenhuis week hij niet van haar zijde. Al zijn energie ging naar haar en naar niets anders.

Hoe had hij ooit zo stom kunnen zijn. Het geld gaf allang geen voldoening meer. En waarom moesten de bedrijven eigenlijk steeds groter en meer. Hij kon de achterliggende gedachte niet meer vinden.

De laatste twee weken in het ziekenhuis nam hij af en toe een schriftje ter hand.  Hij schreef op wat hij belangrijk vond in zijn leven. En in zijn werk. Terug naar de basis, misschien wel terug naar vroeger. Toen hij grootse plannen had, maar vooral ook veel plezier. Toen hij blij kon zijn met alles wat zou gaan komen, met zijn mooie en lieve vriendin en het gezin dat ze samen zouden gaan stichten. Toen hij gelukkig was met het prachtige bedrijf waarin ze samen een plek hadden en leuk verdienden. Hij kon niet bedenken waar het mis was gegaan, maar hij wilde weer terug naar dat soort plezier en geluk. Samen met zijn geliefden. En misschien kon hij dan wat oude vriendschappen ook weer oppakken.

Na vier weken ziekenhuis werd alles anders. En nu, op haar 17e verjaardag, begint Sanne langzaam te geloven dat haar papa voor altijd die nieuwe leuke papa blijft.

Hij heeft nog maar één bedrijf, waarin hij samenwerkt met zijn vrouw. Net als vroeger, hebben ze ook nu weer veel plezier. Ze verdienen veel minder geld dan twee jaar geleden, maar genoeg voor wat ze nodig hebben. Voor hun leven geldt nu: niet te veel, niet te weinig, precies goed! Meer tijd voor en met elkaar. Meer tijd voor wat ze werkelijk belangrijk vinden.

Papa’s beste vriend gaat binnenkort een week op Business Retreat. “Om te voorkomen dat bij mij ook eerst iets ernstigs moet gebeuren voordat ik niet meer steeds vergeet wat écht belangrijk voor me is”.

Papa zucht.

“Had ik dat maar eerder beseft”.